تبلیغات اینترنتیclose
تو ناپیدا، در کلمات و در باران می وزی(شمس لنگرودی)
پیچک ( محمد شمس لنگرودی)
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ يکشنبه 26 آذر 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

اشعار کوتاه  

**

تو ناپیدا، در کلمات و در باران می وزی
و تو ناپیدا، همه چیزی را
به تپش در می آوری
                                

**   

پنجره ها خواب می بینند
پنجره های مجاور را دیده اند !
خواب می بینم آمدی ...

                       **                           
باران شبانه را دوست می دارم
نیمه های شب
چراغ روشن پارک ها
و ماشینی که دور می شود
به سرعت زندگی.

                     **                        

به باران ها
چه کسی یاد می دهد
موسم پاییز
طوری ببارد
که هیچ گلی
از خانه خود بیرون نیاید


                    **                     

سنگی بگذار
بر کلمات من
چراغی روشن کن
دانستم بی واژه تو را دوست دارم


                        **                      

                                               
چه بود زندگی
تو اگر نبودی:
صبحانه ای و ناهاری
پاییزکی و بهاری
و ضیافت افلاطونی سرد و
راه پیمایی سقراطی
به سوی جنگل شوکران

                    **                     

حکایت باران بی امان است
این گونه که من
دوستت می دارم .
شوریده وار و پریشان باریدن
بر خزه ها و خیزاب ها
... به بی راهه و راه ها تاختن
بی تاب ٬ بی قرار
دریایی جستن
و به سنگچین باغ بسته دری سر نهادن
و تو را به یاد آوردن
حکایت بارانی بی قرار است
این گونه که من دوستت میدارم

 


         **   

   
پیراهن آتش است
كه به تن می‌كنی
و فقط من می‌سوزم
كه همخانة بادهایم

 

  **  

                   
نابینای توام
نزدیک تر بیا
فقط به خط بریل می توانم که تو را بخوانم،
نزدیک تر بیا
که معنی زندگی را بدانم

 

 

محمد شمس لنگرودی

http://nahidnoori.blogfa.com/post-8.aspx

برچسب ها : ,

موضوع : چکیده های شمس ص نهم, | بازديد : 451